حتی واسه یه لحظه هم دور شی ازم دلشوره می گیرم
حتی تصورم کنم دلخوری و دلگیری می میرم
به موت قسم اشاره کن کوه و میذارم رو دوشم
خونه م چشاته نگیرشون ازم، نذار خونه به دوش شم
من دیگه از کوچه ی چشمات راه برگشتن ندارم
غریبه آشنای روزگارِ بد دوسِت دارم
وصله ی جونی، عشقت واسم حیثیته نه لفظ و زبونی
کاشکی از عمرم کم بشه تو بیشتر بمونی
بیشتر بمونی…
دردت به جونم تصدق خنده ت بخند همش همیشه
دلی که عشق تو پاش نباشه دل نمیشه، دیگه عاقل نمیشه

میترسم بدم از دستت
به خودم بیام و نبینم دوباره چشمای مستت
میترسم از عشق زیادم، از بس که دوسِت دارم
جای مرهم زخمات خودم بشم دردت
وصله ی جونی، عشقت واسم حیثیته نه لفظ و زبونی
کاشکی از عمرم کم بشه تو بیشتر بمونی
بیشتر بمونی…
دردت به جونم تصدق خنده ت بخند همش همیشه
دلی که عشق تو پاش نباشه دل نمیشه، دیگه عاقل نمیشه